پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی در افزایش سازگاری زناشویی زوج های دارای صدمه دلبستگی اجرا شد. نمونه شامل 30 زوج داوطلب شرکت در مطالعه بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. هر سه گروه به مقیاس سازگاری زن و شوهری(DAS)  و ابزار صدمه دلبستگی (AIM) به عنوان پیش آزمون، پس آزمون و آزمون پیگیری پاسخ دادند. نتایج نشان دهنده تفاوت معنادار بین هر دو روش زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی سیستمی تلفیقی در افزایش سازگاری زناشویی زوج های دارای صدمه دلبستگی در مقایسه با گروه کنترل بود. اما بین این دو روش درمانی تفاوت معناداری یافت نشد. همچنین نتایج نشان دهنده پایدار بودن اثر درمان بعد از گذشت 3 ماه بود.

مقدمه و هدف زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی-رفتاری از رویکردهای درمانی هستند که روابط بین زوجین را بهبود می بخشند، بنابراین پژوهش حاضر به منظور مقایسه اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی-رفتاری بر دلزدگی زناشویی زوجین صورت گرفت. روش این پژوهش به صورت نیمه آزمایشی اجرا شد که جامعه اماری آن شامل زوجین مراجعه کننده به کلینیک روان شناسی آذر شهر کرمانشاه در سال 1398 بودند و از بین تعداد 200 نفر مراجعه کننده، 30 نفر به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه دلزدگی زناشویی (CBM) استفاده شد. همچنین در این مطالعه گروه تجربی در جلسات درمانی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی رفتاری که به مدت تقریبی دو ماه و هر هفته دو جلسه به طول انجامید، شرکت کردند. داده ها به کمک نرم افزار آماری Spss-21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نتایج آماری نشان داد که زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی-رفتاری در کاهش دلزدگی زناشویی موثر بوده اند و همچنین زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی رفتاری توانستند به یک اندازه بر دلزدگی زناشویی موثر واقع شوند (001>P). نتیجه گیری به طور کلی با توجه به نتایج می توان بیان کرد که برای کاهش دلزدگی زوجین می توان از رویکرد زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی شناختی رفتاری استفاده کرد و زوجین با استفاده از این رویکردها میتوانند تداوم زندگی خود را عمق بیشتری بخشند.

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر خودگردانی (SRCT) کوتاه مدت بر اصلاح رضایت زناشویی، سازگاری زناشویی و میزان افسردگی زوجین است. این پژوهش، به روش مورد پژوهی در دو مقطع زمانی و در دو مکان، بر اساس طرح خط پایه چندگانه، بین آزمودنی ها اجرا شد. نمونه پژوهش، شامل 6 زوج در سال های 1387 و 1388 است که داوطلب به شرکت در پژوهش بودند. یافته ها، نشان داد که زوج درمانی مبتنی بر خودگردانی (SRCT) کوتاه مدت، باعث افزایش رضایت زناشویی، سازگاری زوجین و کاهش میزان افسردگی زوجین می شود.

مقدمه رویکرد تصویرسازی ارتباطی یک نظریه در مورد ازدواج و فرایند درمان تعارضات زناشویی است. بر اساس ایده اصلی این رویکرد، انتخاب همسر بر اساس یک تصویر ذهنی از پدر و مادر ایده آل که در دوران کودکی شکل گرفته است، صورت می گیرد و سازگاری با همسر نیز بستگی به این تصویر اولیه دارد. مطالعه حاضر به منظور بررسی اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی بر کاهش دلزدگی زناشویی طراحی شد. مواد و روش ها این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی بود که از طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی راستین در شهر گرگان، ایران طی سه ماهه دوم سال 1397 بود. نمونه شامل 20 زوج بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با روش گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 10 زوج) قرار گرفتند. ارزیابی آزمودنی ها در مراحل پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از مقیاس دلزدگی زناشویی پاینز (1996) صورت گرفت. 8 جلسه گروهی زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی برای گروه آزمایش برگزار شد در حالی که گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. یافته ها میانگین و انحراف معیار نمرات دلزدگی زناشویی میان آزمودنی های گروه آزمایش در مراحل پیش آزمون و پس آزمون به ترتیب برابر با 21/97± 81 و 15/66± 68/05 بود. میانگین و انحراف معیار نمرات دلزدگی زناشویی در آزمودنی های گروه کنترل قبل از مداخله و بعد از مداخله به ترتیب برابر با 16/79± 80/95 و 14/31± 82/50 بود. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که دلزدگی زناشویی در زوجین گروه آزمایش پس از دریافت مداخله تصویرسازی ارتباطی کاهش معنی داری داشت. نتیجه گیری زوج درمانی مبتنی بر تصویرسازی ارتباطی زوج ها را قادر می سازد که از سوی یکدیگر درک شوند و تجربه این احساس می تواند به افزایش شادکامی، صمیمیت و همدلی بین زوج ها منجر شود و همچنین دلزدگی زناشویی را کاهش دهد.

زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر از جمله درمان های یکپارچه نگر هستند که بر چرخه های منفی تعاملی پایدار در اثر آسیب پذیری هیجانی عمیق توجه دارند. پژوهش حاضر با هدف هم سنجی اثربخشی زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر تسهیل بخشش زوج های متعارض به انجام رسید. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوج های مراجعه کننده به کلینیک روانشناختی مهرآوران شهر اهواز بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند که شامل 6 زوج(12 نفر) از افراد مراجعه کننده به این کلینیک بودند که با توجه به نمره پرسشنامه سازگاری زناشویی جزء زوج های پریشان قرار می گرفتند. در این پژوهش از طرح تجربی تک موردی از نوع خط پایه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. پروتکل درمانی زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر در دو تا چهار مرحله خط پایه، 16 جلسه مداخله 60 دقیقه ای و پیگیری دو ماهه اجرا گردید و آزمودنی ها به مقیاس بخشش رنجش خاص زناشویی(پالیری، فینچام و رگیالیا، 2009) پاسخ دادند. داده ها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد زوج درمانی متمرکز بر هیجان، نسبت به زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر در متغیر بخشش کارایی بیشتری داشت. میزان بهبودی در متغیر بخشش در گروه متمرکز بر هیجان در مرحله پس از درمان و پیگیری 14/47 و 94/48 درصد و در گروه رفتاری یکپارچه نگر در مرحله پس از درمان و پیگیری 40/35 و 92/35 درصد بود. تبیین یافته ها حاکی از این بود که زوج درمانی متمرکز بر هیجان نسبت به زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر از نظر اندازه تغییر، کلیت و ثبات ارجحیت دارد.

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و زوج درمانی واقعیت درمانی بر انعطاف پذیری کنشی و تحمل پریشانی بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه و پیگیری سه ماهه و جامعه آماری زوج های مراجعه کننده به مراکز مشاوره آوای درون، رهنما، و بیمارستان مهر شهر تهران در سال 1397 بود که 60 زوج داوطلب به پرسشنامه انعطاف پذیری کنشی کونور و دیویدسون (2003) و تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) پاسخ دادند و پس از غربالگری 45 زوج انتخاب به صورت تصادفی در گروه آزمایشی هیجان مدار، گروه آزمایشی واقعیت درمانی، و گروه گواه (در هر گروه 15 زوج) جایگزین شدند. هر دو گروه آزمایش به مدت هشت جلسه 90 دقیقه ای تحت مداخله هیجان مدار جانسون (2012) و واقعیت درمانی گلاسر (1395) قرار گرفته و داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط اندازه های مکرر تحلیل شد. یافته ها: نتایج حاکی از تاثیر مداخله هیجان مدار بر انعطاف پذیری کنشی (75/29 =F، 001/0 =P) و تحمل پریشانی (14/12 =F، 004/0 =P) و تاثیر مداخله واقعیت درمانی بر انعطاف پذیری کنشی (14/12 =F، 004/0 =P) و تحمل پریشانی (14/12 =F، 004/0 =P) و پایداری این تاثیرها در مرحله پیگیری بود. نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تفاوت بین دو روش زوج درمانی معنادار نیست (18/0

باید توجه داشت که دریا درمانی تنها به شنا کردن محدود نمی شود بلکه به چیزهایی که در سطح زیر و پیرامون دریا بوده گسترش و تعمیم پیدا می کند. عناوین و ترمینولوژیهایی که ذیلا به آنها اشاره می شود موید وسعت کاربرد دریا درمانی می باشد.درمان به وسیله رسوبات دریا(slime Therapy) درمان به وسیله استحمام در دریا (Balneo Therapy)درمان از طریق شن داغ کنار دریا(Psammo Therapy) آفتاب درمانی(Helio Therapy) درمان به وسیله نسیم دریایی(Anemo Therapy) مهمترین مزیت دریا درمانی برای بیماری های روماتیسمی بخش هیدروتراپی و آب درمانی آن می باشد زیرا آب دریا با داشتن خاصیت شناوری می تواند انسان را در خود معلق نگه دارد (Buoyancy of water) و بدین ترتیب استرس به مفاصل وارد نمی شود، انقباض عضلات را تسهیل و باعث تقویت آنها می گردد واز مفاصل محافظت می نماید. ممکن است بپرسید آیا تفاوت هیدروتراپی و دریا درمانی در چیست؟ اولا دانسیته آب دریا بیشتر است و ضمنا انسان از تجلیلات ساحل لذت برده قدم زدن در آب ساحل و امواج دریا به او آرامش می بخشد زیرا آزادی عمل برای عضلات فراهم می آورد که مجموعا این ورزش مفرح در بهبودی، توانایی و well being بیمار نقش موثری ایفا می نماید با توجه به اینکه سرما و رطوبت دریا درد مفاصل و خشکی عضلات را افزایش می دهد، لذا لازم است رطوبت، درجه حرارت آب دریا، سرعت و جهت باد و فشار هوا قویا قبل از درمان مد نظر قرار گیرد بنابراین جز در مناطق حاره در دیگر نقاط جهان فقط در فصول معینی این درمان امکان پذیر می باشد. اروپائیان برای اینکه دریا درمانی را به تمام اوقات سال تعمیم دهند آب دریا را گرفته، به استخرهای مخصوصی منتقل می کنند و با ایجاد درجه حرارت آب به 37 و برای برخی بیماران به 42-40 آب درمانی را امکان پذیر می سازند.از دیگر خواص شایان ذکر آب درمانی وجود جلبک دریایی بوده که ازدیاد جریان خون در پوست را باعث می شود و روغن ماهی که عمدتاFAW_3  می باشند PGE3 و LPB5 را افزایش داده و در نتیجه بیماریهای روماتیسمی و التهابی را کاهش می دهد.